bir diyalog...(!)

ertu sabah uyanınca artık anne diye sesliyor. gün içindede anne diyor.Çilgin önce anne sonra anneee hala cvp yoksa annneeeeeeeeeeee şeklinde. geçen gün aynı şey oldu:
ertu: anne........anneeeee....ANNNNEEEEEE
tubiş: efendim ertu, anne değil tuba. söyle bakayım?
ertu: ıı(hayır demek olan) muba(tuba) ıı, ıı, ıı. anneeee. ve sarılır.
tubiş:dumura uğramştır.Çilgin

daha önceki yazılarımı okuyanlar bilir. mesela  annelikle  ilgili yazım. ertu'nun adımla hitap etmesini istiyordum bana. kendime göre kafamda ideal bir anne tipi vardı, çocuğum olunca hiçte kafamdaki anne tipine uymadığımı anladım bu bir. o mükemmel annelerden değilim. olabileceğimide sanmıyorum. benden anladığım anlamda bir anne olmaz!
ikincisi toplumda bu annelik olayının çok abartıldığını düşünüyorum. sanki çok önemli birşeymiş gibi. bence öyle değil. sonuçta kimse zorla çocuk doğur demiyor. kendi tercihimiz bu. okadarda abartmaya gerek yokmuş. o meşhur anne olunca anlarsın lafı bende ters tepti. anne değilken anlarım sanıyordum. ozamanlar çok önemli olduğunu düşünüyordum. ama anne olunca anladımki kadınlar bunu çok abartıyor.  hayata karşı bir koz olarak kullnıyorlar. anne kimliğinin arkasına gizleniyorlar. en kötüsüde küçük dağları ben yarattım havası. almayayım kalsın.Hasta
aslında kafamdakileri anlatmak için uygun kelimeleri bulamadım.Utanmis neyse sonuçta önemli olan benim bu sıfatla anılmayı istememdi. ama şimdi işler karıştı: ertu kesin bir dille tuba demeyi reddediyor. 3-4 gündür ortalıkta anne anne anne diye geziyor. oysa ertu doğduktan 2 ay sonra bu kelimeyi duymak istemediğime emindim. yoğun gayretler sonucunda 9 aylıkken ilk söylediği kelime olan anneyi unutturmuştum bile. ama şimdi daha bilinçli. unutmuyor. üstelik çevrede diğer çocuklar anne anne dedikçe benimkide aşka geliyor. olayı okadar abarttıki; akşam uykusuna babası yatırdığı halde, o odadan çıkınca anneeeee diye bağırmaya başlıyor ve enaz 5 dakika sarmaş dolaş öpücük istiyor.
biraz araştırma yaptım ve sonuç olarak galiba bu içgüdüsel bişey. ve buna ihtiyacı var. sanki kelimeyi kullanmayı engellersem, onu onaylamazsam zarar vereceğim. öksüz çocuklar gibi olacak.Çilgin kendimi düşündüm evet çocukken en sevdiğim kelimeydi. hoş kendi anneme gene layık gördüğüm bir kelime.. belli şeylerden ötürü kendime yakıştırmıyorum. herneyse bende mecburen strateji değiştirdim. anne diyince efendim annem diyorum çok mutlu oluyor. artık durum bu. bende anne sıfatına terfi ettim. ertuya hayırlı uğurlu olsun.
sanırım annelik bu: asla yapmam dediğin bir sürü şeyi sırf çocuk mutlu olsun diye yapmak.HavalıGülümse
ama söz veriyorum olayı abarttıp "ben senin için"le... başlayan abuk cümleler kurmayacağım ileride. sadece onu mutlu görmek benide mutlu ediyor.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !